بر لبم کس خنده ای هرگز مدید الا مگر


در میان گریه بر احوال خود خندیده ام . . .

ترا در طبیعت بکر چون یاس

و در افکارم از احساس

در انزوای تنهایی بی حد

ترا در شبانه ی لبخند

تا صبح دور

و به اندازه ی یک جرعه خدا

دوستت می دارم


یه جهان قاصدک ناز به راحت باشد / بوی گل ، نذر قشنگی نگاهت باشد

خداوند شب و روز تمام لحظات / پشت و پناه تو عزیزم باشد . . .


به من گفتی “تو سخترین لحظه ها کنارتم”
دریغ از اینکه سخت ترین لحظه ها رو خودت برام رقم زدی !!!